Exit .. στην άρνηση

Να τσιγκουνεύεσαι τα καλά λόγια επειδή δυσκολεύεσαι να περιγράψεις το μουσικό θαύμα που συμβαίνει δίπλα σου

Πρόσφατα διάβασα ένα άρθρο σε ένθετο περιοδικό γνωστής εφημερίδας που αφορούσε την νέα καλλιτέχνιδα Monika.

To άρθρο τασσόταν «μαχητικά» κατά όλων αυτών που δίχως δεύτερη σκέψη την «προσπερνούν», πεπεισμένοι ότι δεν πρόκειται για κάτι σπουδαίο.

Έχοντας ακούσει αρκετά το τελευταίο διάστημα τον μουσικό κόσμο της εικοσιτετράχρονης, συμφώνησα πάραυτα με τον κύριο που υπογράφει το συγκεκριμένο κείμενο.

Θα σταθώ σε ορισμένες φράσεις του, που πιστεύω ότι εξηγούν το λόγο για τον οποίο μια ταλαντούχα κοπέλα «γεννάει εχθρούς» και όχι «μαγεμένους ακόλουθους».

Αναφέρει πως είναι στενάχωρο να μην συνειδητοποιείς ότι το ταλέντο σε ξεπερνάει και δεν μπορείς να το περιορίσεις στον δικό σου μέσο όρο.

Είναι αλήθεια πως οτιδήποτε νέο, ξεχωριστό από τη μάζα και ιδιαίτερο, ο κόσμος το προσεγγίζει με αμφισβήτηση και πολλές φορές δεν το αποδέχεται. Θα μπορούσα να αναφέρω άπειρα παραδείγματα του παρελθόντος.

Να τσιγκουνεύεσαι τα καλά λόγια επειδή δυσκολεύεσαι να περιγράψεις το μουσικό θαύμα που συμβαίνει δίπλα σου, συνεχίζει το άρθρο.

Και εγώ με τη σειρά μου μπορώ κάλλιστα να αμφισβητήσω τη μουσική παιδεία όλων αυτών που αυτοαποκαλούνται μουσικόφιλοι ή καλλιεργημένοι, όταν αδυνατούν να αναφερθούν με τουλάχιστον συμπαθητικά λόγια για την εν λόγω μουσικό.

Το σπουδαίο δεν μας περισσεύει πια. Αν δεν μπορούμε να το αποδεχθούμε, τουλάχιστον ας μην το καταδιώκουμε.

Προσωπικά, θα επευφημήσω τα λόγια αυτά και θα συμπληρώσω πως μηδενίζοντας ένα σημαντικό και αξιόλογο άτομο (με κακεντρεχής χαρακτηρισμούς και απαξίωση), συνεπάγει τον δικό μας εξευτελισμό και την ανικανότητα μας για καθαρή, θαρραλέα και ακομπλεξάριστη κριτική.

Αυτό το πραγματικά σωστά στοχευμένο κείμενο θα κλείσει το θέμα επιγραμμίζοντας ότι ζούμε σε μια εποχή που μας έχει μάθει να καταναλώνουμε το ταλέντο γρήγορα, στερεύοντας από κάθε τι.

Και πας και λες για τη Monika «άντε, μωρέ, και αυτή;» Θα το έλεγες και για το νερό που πίνεις;

Και το άρθρο τελειώνει με αυτόν τον «αποστομωτικό» τρόπο.

Για αυτούς που ίσως συμφωνούν με αυτήν την άποψη ή απλά απολαμβάνουν τις μελωδίες της χωρίς περεταίρω λόγια, γνωρίζουν πολύ καλά πως ο τελευταίος δίσκος της Monika «Exit», προσφέρει μια έξοδο διαφυγής από τον απάνθρωπο ρεαλισμό του καιρού μας και φυσικά μια ευκαιρία για επαφή με το συναίσθημα.

Όσοι δεν έχετε ακόμα ακούσει το «Yes I do» του νέου δίσκου, θα εκπλαγείτε (θετικά) με τον τρόπο που έχει συνδυαστεί  το παλιό με το καινούργιο, το Ελληνικό με το ξένο στοιχείο. Γλυκιά μελαγχολική μελωδία μπουζουκιού με αγγλόφωνο στίχο, ήταν κάτι που άκουσα για πρώτη φορά με μεγάλο ενθουσιασμό.

Όσον αφορά το άκουσμα του ονόματος του Χατζιδάκι, θα παραμείνω απλά στις όμορφες ορχηστικές συνθέσεις της Monika, παραλείποντας μια ρηχή ανθρώπινη κριτική….

Για’μένα η τέχνη ξεπερνάει τον άνθρωπο!

Caramelie