It might get loud (2008)

Ένα μουσικό-κιθαριστικό ντοκιμαντέρ

Ένα μουσικό-κιθαριστικό ντοκιμαντέρ

Πόσο πολύ νιώθετε ότι ζείτε για την μουσική; Πριν βιαστείτε να απαντήσετε πρέπει να δείτε και να «αφουγκραστείτε» την ταινία It might get loud που ουσιαστικά αποτελεί ένα μουσικό-κιθαριστικό ντοκιμαντέρ που δείχνει τις προσωπικές πορείες και τις βιωματικές απόψεις περί μουσικής τριών κιθαριστών από διαφορετικές γενιές: του Jimmy Page των Led Zeppelin, του Edge των U2 και του Jack White από τους White Stripes και Raconteurs.

Πέρα από την διαφορετική οπτική γωνία που προσεγγίζουν την μουσική και κατ’επέκταση την κιθάρα τους ως όργανο, οι τρεις μεγάλοι καλλιτέχνες είναι προφανές ότι δείχνουν ένα τεράστιο πάθος και αφοσίωση προς την τέχνη της μουσικής, σε σημείο που αποτελεί ουσιαστικά αναπόσπαστο κομμάτι τους.

Ξεκινώντας από τον Jimmy Page που ουσιαστικά προλογίζει τις αφηγήσεις αναφέροντας το «δέσιμο» του με την ηλεκτρική κιθάρα, τον Jack White που εμφανίζεται πρώτος στην ταινία δημιουργώντας μία κιθάρα από ένα κομμάτι ξύλο, μία μεταλλική χορδή, καρφιά και ένα αυτοσχέδιο μαγνήτη μαζί με ένα γυάλινο μπουκάλι  (who says you have to buy a guitar?), και τον Edge που είναι ένας μικρός μάγος αλλά και κυρίαρχος των κιθαριστικών εφέ αντιλαμβανόμαστε εξαρχής ότι έχουμε να κάνουμε με τρεις διαφορετικούς  χαρακτήρες που μοιράζονται το ίδιο πάθος για την μουσική.

Ο Jimmy Page ως ένας από τους πιο cool μουσικούς ever αφηγείται χωρίς στόμφο και έπαρση κάποιες ιδιαίτερες στιγμές από την τεράστια πορεία του με τους Led Zeppelin και στην συνέχεια αναλύει την μουσική του διαδρομή από την πρώιμη εφηβική του ηλικία μέχρι και το θρυλικό συγκρότημα.

Ο Edge ακούγοντας τα πρώιμα demo του για τους U2 αναλύει τις ιδιαίτερες συνθήκες που επικρατούσαν στην πατρίδα του, την Ιρλανδία, καθώς και στιγμές από την πορεία των U2 που ξεκινούν από τις πρώτες και «άγουρες» πρόβες τους σε μία σχολική αίθουσα.

Ο Jack White δείχνει μία ιδιαίτερη αφοσίωση στις απλές και αφαιρετικές μουσικές φόρμες από τα blues των ‘30s μέχρι και το απλό blues τραγούδι σε συνδυασμό με clapping.. Χαρακτηριστικά δηλώνει ότι εάν κάποιος ψάξει την rock n’ roll μουσική τότε βρίσκεται επιβάτης σε ένα τρένο δίχως επιστροφή για τα blues.. Οι White Stripes παρά την τεράστια επιτυχία τους ήταν μία τέτοια αφαιρετική προσπάθεια, θα σημειώσει αργότερα.

Είναι ανώφελο να αναλύσω διεξοδικά ορισμένες μουσικές (ανάλυση κιθαριστικών στιλ) λεπτομέρειες καθώς και να χαλάσω την μαγεία κάποιων σκηνών με το να τις καταγράψω. Αυτό που μένει «καρφωμένο» σε κάθε φίλο της καλής μουσικής μετά από την παρακολούθηση της ταινίας είναι τα πανέμορφα τζαμαρίσματα των τριών καταξιωμένων κιθαριστών κατά την διάρκεια των οποίων χαμογελούν διαρκώς… Δεν ξέρω για εσάς αλλά προσωπικά το It might get loud δεν είναι ένα απλό μουσικό ντοκιμαντέρ αλλά μία οπτικοακουστική εμπειρία. Enjoy!!

andrewD.

Posted in AndrewD picks..., Μουσική, Σινεμά and tagged , , , , , , , , , , .

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *