Ζήτω οι παρελάσεις

Ζήτω οι παρελάσεις

Ζήτω οι παρελάσεις

Ζήτω οι παρελάσεις

Ο θεσμός των παρελάσεων δεν μπορώ να πω ότι με συγκινούσε ποτέ ιδιαίτερα. Θεωρώ πως είναι ένας θεσμός που ανήκει σε άλλες εποχές, ταυτόχρονα όμως δεν μπορώ να κατηγορήσω και αυτούς που είναι υπέρ αυτών.

Αν θα πρέπει να συμφωνήσω με αυτό που ονομάζουν «ιστορική μνήμη των λαών» και ότι είναι κάτι το σημαντικό, τότε θα μου επιτρέψετε να πιστεύω πως αυτό μπορεί να διασφαλιστεί με πολύ πιο ουσιώδης τρόπους.

Εξάλλου αυτό που θυμάμαι από τις δικές μου παρελάσεις είναι ο χαβαλές (και η ευκαιρία να δω τις «κουκλάρες» του σχολείου με φούστα). Ποτέ οι παρελάσεις δεν με έκαναν να νιώσω περήφανος σαν Έλληνας ή ότι τιμώ τους προγόνους μου και άλλα τέτοια σχετικά.

Όπως είπα και παραπάνω όμως, κάποιοι το βλέπουν διαφορετικά και καλά κάνουν. Αν νομίζουν πως έτσι τιμούν την χώρα τους, ας συνεχίσουν να το κάνουν.

Τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να γίνεται μια πιο έντονη-ανούσια κουβέντα για το αν θα πρέπει να γίνονται παρελάσεις. Τα πράγματα είναι απλά. Ας γίνονται οι παρελάσεις και ας πηγαίνει όποιος θέλει. Όπως εγώ δεν γουστάρω να μου επιβάλουν κάτι, έτσι και εγώ δεν θέλω να επιβάλω κάτι.

Στην εποχή μας οι παρελάσεις αποτελούν και μια αφορμή για να εκφράσουν κάποιοι την αντίθεση τους για τις οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις. Αυτές οι αντιδράσεις (άσχετο με το αν κάποιος συμφωνεί ή όχι μαζί τους) δεν είναι καθόλου ευπρόσδεκτες από τους αγαπημένους μας εθνοπατέρες.

Ο συνδυασμός όλως αυτών, του ψευτο-πατριωτισμού και της αγανάκτησης του κόσμου, μας οδήγησε στα όσα κωμικοτραγικά είδαμε το Σαββατοκύριακο. Τις παρελάσεις (τουλάχιστον στην πρωτεύουσα) τις παρακολούθησε μόνο ένα επιλεγμένο VIP κοινό.

Αυτό λοιπόν από την μια με έκανε να γελάσω καθώς εξευτέλισε ένα θεσμό που δεν πιστεύω καθόλου, από την άλλη όμως με έκανε να προβληματιστώ. Υπάρχει τελικά ένας εμφανής διαχωρισμός. Αυτόν το διαχωρισμό μπορώ να τον περιγράψω με απλά λόγια. Αυτοί που συμφωνούν μαζί μας είναι οι καλοί και τους θέλουμε και οι άλλοι θα πρέπει να απομονωθούν.

Μόνο που δεν έχουμε να κάνουμε με ένα πάρτι στο σπίτι μου που εγώ θα φωνάξω αυτούς που θέλω. Θεωρητικά έχουμε να κάνουμε με μια εθνική γιορτή και με μια χώρα. Και σε αυτή την εθνική γιορτή συμμετείχε μόνο μια μικρή επιλεγμένη ομάδα του λαού και μερικές χιλιάδες αστυνομικών. Ωραία και δημοκρατικά πράγματα.

Το γεγονός πως για πρώτη φορά δεν παρέλασαν οι ανάπηροι και τα θύματα πολέμου λέει πολλά. Και κάτι άλλο. Τις παρελάσεις δεν τις ατίμασαν αυτοί που ήθελαν να διαμαρτυρηθούν, αλλά το πολιτικό σύστημα που επέλεξε να κρυφτεί. Άραγε αφού σώζουν την χώρα μας γιατί κρύβονται διαρκώς;

Υπάρχει μια συνεχής προσπάθεια να σταματήσουν και να υπονομευόσουν την οποιαδήποτε έκφραση του λαού. Την μια έχουμε να κάνουμε με την «μόδα των αγανακτισμένων», την άλλη με μπαχαλάκιδες την άλλη με τους ανθέλληνες που δεν θέλουν παρελάσεις και πάει λέγοντας.

Μπορεί κάποιος να μην συμφωνεί με κάποιες ή και με όλες από αυτές τις αντιδράσεις. Αλλά από την άλλη πια είναι η εναλλακτική; Σκάσε και κολύμπα;

Πιστεύω πως όσο συνεχίζεται αυτή η προσπάθεια υπονόμευσης της όποιας αντίδρασης του λαού (είτε αυτή είναι σωστή ή όχι) θα έχουμε ολοένα και πιο ακραίες αντιδράσεις. Δεν είναι δυνατόν το πολιτικό σύστημα να βρίζει συνεχώς όλους αυτούς που διαμαρτύρονται.

Η κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια σπέρνει διαρκώς τη βία (ψυχολογική και μη) τον φόβο και την διχόνοια. Και μέσα σε όλα αυτά υποστηρίζει με μεγάλα λόγια πως ο λαός θα εκφραστεί ελεύθερα μέσα από τις εκλογές. Αλήθεια πόσο σίγουρος μπορώ να νοιώθω για αυτό όταν έχουμε φτάσει στο σημείο όπου μια μαθητική παρέλαση περιφρουρείται από χιλιάδες αστυνομικούς;

Posted in Unplugged.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *