Νίκος Νικολαΐδης

Νίκος Νικολαΐδης

Ο Νίκος Νικολαΐδης είναι από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες και εύστοχα θα μπορούσε κάποιος να τον χαρακτηρίσει σαν τον πατέρα του ελληνικού cult κινηματογράφου.

Στην περίπτωση του Νικολαΐδη έχουμε να κάνουμε με έναν «περίεργο» κινηματογράφο, αυτή η παραξενιά είναι στη θεματική του, κυρίως. Τα θέματά του περιγράφουν το περιθώριο, ακραίες καταστάσεις, κοινωνικές καταστροφές. Ο κινηματογράφος του Νικολαΐδη μπαίνει στο θέμα, δέχεται ότι έχει να κάνει με ένα κοινωνικό σύνολο, με τους δικούς του νόμους και τη δικιά του δυναμική. Το περιγράφει, αναλύει τη διαλεκτική του κοινωνικού μηχανισμού του και ολοκληρώνει την αφήγησή του όσο πιο ολοκληρωμένα γίνεται, αφού τη χτίσει σε ένα στέρεο έδαφος που δυναμώνει από τις φιλοσοφικές αναζητήσεις του, οι οποίες δε φτάνουν στο πρώτο επίπεδο της αφήγησης, αλλά θα πρέπει να τις ψάξει κανείς γιατί ο κινηματογράφος δεν είναι φιλοσοφία, αλλά είναι η απόρροια μιας φιλοσοφικής έρευνας.

Οι χαρακτήρες του είναι συνήθως άνθρωποι στα όρια, σε παράλογες ή ακραίες καταστάσεις, που παίζουν το τελευταίο τους, συνήθως καμένο, χαρτί. Τα θέματα που συναντά συχνά κανείς στις ταινίες του Νικολαΐδη είναι η δεκαετία του ’50 και το φιλμ νουάρ, το παιχνίδι μεταξύ σεξ και θανάτου, η συντροφικότητα κι ο έρωτας, η πάλη με κάθε λογής εξουσίες αλλά και με φαντάσματα του παρελθόντος.

Θα πρότεινα χωρίς δισταγμό να δείτε, αν δεν το έχετε κάνει φυσικά, την τριλογία των ταινιών Γλυκιά Συμμορία, Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα και Χαμένος Τα Παίρνει Όλα

Ακούστε αυτό :