Anathema – We’re here because we’re here

Anathema – We’re here because we’re here

Anathema – We’re here because we’re here

Ασφαλώς αναφέρομαι στον καινούργιο δίσκο της Βρετανικής μπάντας, που κυκλοφόρησε πρόσφατα με τίτλο «We’re here because we’re here».

Τα αγαπημένα παιδιά του Λίβερπουλ κατάφεραν επιτέλους να ξεπεράσουν όλα τα εμπόδια και να κυκλοφορήσουν το νέο τους δίσκο ύστερα από 8 χρόνια δισκογραφικής απουσίας!

Το νέο άλμπουμ βρήκε «στέγη» στην Kscope, μια εταιρεία post-progressive κατεύθυνσης με οδηγό τον αξιόλογο μουσικό και παραγωγό Steven Wilson.

Οι Anathema παρουσιάζουν ένα καινούργιο μουσικό προφίλ, εξελίσσοντας και μεταλλάσσοντας τη μουσική τους ακόμη περισσότερο (κάτι που είχαν κάνει και στον παρελθόν) φτάνοντας στο σημείο να είναι μονάχα το όνομα τους αυτό που παραμένει ίδιο με το πέραμα του χρόνου.

Οι φανς του γκρούπ γνωρίζουν πολύ καλά τι εννοώ, μιας και η στροφή τους μουσικά αποτέλεσε ζήτημα αμφισβήτησης, όπως φυσικά πολύ πιθανόν να αποτελέσει και τώρα.

Οι Anathema με το «We’re here because we’re here», δημιούργησαν ένα δίσκο φανερά πιο progressive από τις μέχρι τώρα δουλειές τους, με έναν ήχο post rock αισθητικής.

Ως παλιά «ακόλουθη» του συγκροτήματος, αναγνώρισα κοινά στοιχεία των Anathema του τότε και του σήμερα, μουσικά και μη. Αναφέρομαι σε κάποια γνώριμα μουσικά στίγματα της μπάντας όπως για παράδειγμα η Pink Floyd προσέγγιση των τραγουδιών τους αλλά και το art cover του δίσκου που θυμίζει αρκετά τα δύο προηγούμενα cds.

Το άλμπουμ περιλαμβάνει 10 κομμάτια, μερικά από τα οποία ήταν ήδη γνωστά στον κόσμο, μιας και οι Anathema τα συμπεριελάμβαναν στα set list των live εμφανίσεων τους εδώ και πάρα πολύ καιρό (everything, angels walk among us, a simple mistake).

H digipack έκδοση του δίσκου, περιλαμβάνει και ένα 2ο cd (Dvd Audio για την ακρίβεια), με απόδοση του ήχου σε 5.1 surround sound.

Όσον αφορά τις «κακιές γλώσσες» για την αλλαγή του συγκροτήματος από metal σε εναλλακτικό ροκ, είμαι της άποψης ότι ένας μουσικός οφείλει πάνω από όλα στον εαυτό του να γράφει μουσική που τον εκφράζει χωρίς να αποκλείεται με την πάροδο του χρόνου να αλλάζει σαν άνθρωπος και παράλληλα σαν μουσικός.

Απόδειξη η εξέλιξη και ωρίμανση των μελών του γκρούπ, που πλέον εκφράζουν μια αισιόδοξη πλευρά της ζωής μέσα από τη μουσική τους σε αντίθεση με την εποχή που το συγκρότημα είχε την ανάγκη να εκφράσει πόνο και απογοήτευση.

Παραδέχομαι τους Anathema, όντας πολύ ειλικρινείς στο να δηλώνουν ότι δεν απαρνιούνται το παρελθόν αλλά βαδίζουν με το βλέμμα στο μέλλον.

Ανυπομονώ να ακούσω τα νέα κομμάτια σε live εκτέλεση (οι Anathema δεν με έχουν απογοητεύσει ποτέ) και νομίζω μπορώ να περιμένω μέχρι τον Σεπτέμβρη για μια super συναυλία Anathema-Porcupine Tree!

Anathema- Summer Night Horizon


Caramelie

Posted in Jeux de Caramelie, Μουσική and tagged , , , , , .

One Comment

  1. Πολύ καλός δίσκος!Μπράβο στους Anathema και στον “μίδα” Steven Wilson…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *