Alice In Chains
Η δισκογραφική επιστροφή των Alice in Chains, ύστερα και από την «πρόσληψη» του William Duvall στα φωνητικά, μπορεί να θεωρηθεί απόλυτα επιτυχημένη και αξιοπρεπής. Οι Alice in Chains επανήλθαν μετά την ομώνυμη κυκλοφορία του 1995 προσπαθώντας να αποδείξουν ότι έχουν ακόμη πράγματα να προσφέρουν. Ο «τραγικός» χαμός άλλωστε του μοναδικού Layne Staley (προδώθηκε από την εξάρτησή του από τα ναρκωτικά) άφησε ένα μεγάλο και εν μέρει δυσαναπλήρωτο κενό. Ο William Duvall καλύπτει επάξια αυτό το κενό (χωρίς να προσδίδει όμως την ίδια ποιότητα στο όλο άκουσμα) και οδηγεί τους Alice in Chains σε μία νέα «πορεία».
Ο δίσκος Black Gives Way to Blue είναι ουσιαστικά ένας μεστός και ώριμος hard rock δίσκος με ενίοτε heavy «περάσματα». Δεν συμφωνώ, εξάλλου, με τον προσδιορισμό των Alice in Chains ως heavy metal group. Η μουσική του Black Gives Way to Blue, αν και εν πολλοίς αναμενόμενη, δεν υστερεί καθόλου σε ποιότητα και σε «έξυπνες» ιδέες. Σε καμία περίπτωση δεν δίνεται η εντύπωση του «αναμασήματος» του ένδοξου παρελθόντος από τους ίδιους. Παρά την ανισότητα στην ποιότητα μερικών συνθέσεων και του έντονου κλίματος ‘90s της μουσικής, μην αποθαρρυνθείτε και επενδύστε «ποιοτικό χρόνο» με την συγκεκριμένη κυκλοφορία. Alice in Chains are back!!!
Tracks
1. All Secrets Known: Μέσα από «υποχθόνια» και αργά κιθαριστικά μέρη εφορμούν στο δίσκο με μελαγχολική διάθεση. Η «γέφυρα» του κομματιού αλλάζει για μία στιγμή το κλίμα, αλλά το εξαίσιο σόλο κιθάρας δίνει το τελειωτικό χτύπημα.
2. Check My Brain: Doom και έντονα heavy εισαγωγή και κουπλέ, με εντελώς διαφορετικού ύφους και στιλ ρεφραίν. Οι Alice in Chains επέστρεψαν!!!
3. Last Of My Kind: Με εμφανείς επιρροές από Metallica (γέφυρα) και εντελώς «creepy» κιθαριστικά μέρη αποδεικνύουν ότι «κατέχουν το άθλημα» της ποιοτικής hard rock μουσικής. O William Duvall κάνει πολύ αξιόλογη δουλειά στα φωνητικά και ο Jerry Cantrell χρησιμοποιεί ουσιαστικά και με «αίσθημα» τα εφέ της κιθάρας (wah-wah pedal).
4 . Your Decision: Αλλαγή ύφους με ένα έντονα και αληθινά συναισθηματικό κομμάτι που φέρνει στο νου τις «εποχές» των EP Jar of Flies και Sap.
5. A Looking In View: Η κορυφαία στιγμή του album. Εντελώς Alice in Chains riffs, «σκοτεινή» διάθεση, μεγάλο σε διάρκεια (7 λεπτά και 6 δευτ.), και πολύ ουσιαστική δουλειά στα drums.
6. When The Sun Rose Again: Λες και παίχτηκε στο live Unplugged του ’96 το κομμάτι αυτό είναι «ποτισμένο» με ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση.
7. Acid Bubble: Έντονες αναφορές από Black Sabbath συνδυασμένες με «κλασικά» Alice in Chains περάσματα και κόψιμο του κομματιού με την εισαγωγή ενός «ευφυέστατου» riff. Η δεύτερη καλύτερη σύνθεση του δίσκου.
8. Lesson Learned: Από τις «ευχάριστες» και «ανεβαστικές» στιγμές του δίσκου. O Jerry Cantrell είχε και πολύ καλύτερες στιγμές (εκτελεστικά και συνθετικά).
9. Take Her Out: Ωραία σύνθεση με κολλητικό refrain και γενικότερα ποιοτική απόδοση του γκρουπ. Ο Jerry Cantrell είναι ξανά «ουσιαστικότατος». Πάντως το τέλος του δίσκου είναι ακόμη καλύτερο.
10. Private Hell: Θα μπορούσε να «χωρέσει» ακόμη και στον μεγαλειώδη δίσκο Dirt. Life is short…
11. Black Gives Way to Blue: Η πιο «ανατριχιαστική» στιγμή του δίσκου με τον Jerry Cantrell να δίνει μία πολύ όμορφη ερμηνεία (με συμμετοχή του Elton John στο πιάνο).
andrewD