Πέμπτη πιο μισητή ομάδα του κόσμου η Εθνική Ελλάδος 2004

Μετά το χτύπημα από το γερμανικό περιοδικό Focus, το οποίο μας τα έχωσε για τα καλά, έρχεται και το έγκριτο αθλητικό site goal.com να βγάλει την ομάδα ηρώων της Ελλάδος 2004 ως μία από τις πιο μισητές ομάδες του κόσμου. Ο συντάκτης του άρθρου Carlo Garganese έφτιαξε μία λίστα με τις 10 ομάδες που μίσησαν οι περισσότεροι φίλαθλοι ανά τον κόσμο, και στην πέμπτη θέση βρίσκεται η εθνική μας. Θεωρεί πως η κατάκτηση εκείνου του Ευρωπαϊκού ήταν η μεγαλύτερη έκπληξη που έγινε ποτέ, και ότι η Ελλάδα ότι κατάφερε, το κατάφερε παίζοντας αντιποδόσφαιρο.

Το Slap λοιπόν, έχει βρει την λίστα του goal.com και σας την παρουσιάζει παρακάτω:

10) Η Ρεαλ Μαδρίτης του Ramon Calderon

Ramon Calderon

Ramon Calderon

Ενοχλούσε συνεχώς την Μίλαν για τα μάτια του Kaka, ενοχλούσε την Μάντσεστερ Γ. Ώστε να αποσπάσει την υπογραφή του  Cristiano Ronaldo – τελικά τα κατάφερε – ενοχλούσε την Villarreal για το Santi Cazorla ακριβώς πριν ενοχλήσει την Βαλένθια για να αγοράσει τον David Silva ή/και τον David Villa, έσπασε τα νεύρα των οπαδών της λόγω της μη τήρηση των προεκλογικών υποσχέσεων που έλεγε πως θα φέρει τους Cesc Fabregas, Kaka και Arjen Robben, αλά τελικά κατάφερε να πάρει τον Arjen Robben, τον οποίο η Τσέλσι δεν γούσταρε, και τότε ο διάδοχος του Calderon, ο Ivan Boluda άνοιξε ένα στόμα για το πώς θα διαλύσει η ομάδα του την Λίβερπουλ στο Τσάμπιονς Λιγκ, και στο τέλος η ομάδα του γνώρισε την βαριά ήττα.

Νομίζω πως καταλάβατε το γιατί!

9) Άρσεναλ 1986-1995

Μία όαση ο Ian Wright στην Άρσεναλ του 86-95

Μία όαση ο Ian Wright στην Άρσεναλ του 86-95

‘Boring, Boring Arsenal’ (Βαρετή βαρετή Άρσεναλ) ήταν το σύνθημα που επικρατούσε εκείνη την εποχή για το παιχνίδι της ομάδας του Λονδίνου. Λίγο δύσκολο κανείς να το πιστέψει βλέποντας το ποδόσφαιρο που παίζει η ομάδα που έχει στήσει ο Arsene Wenger, αλλά η Άρσεναλ του George Graham από το 1986 έως το 1995 ειδικά τα τελευταία χρόνια, ήταν ίσως μία από τις πιο βαρετές ομάδες στην ιστορία του ποδοσφαίρου.

Ο σκωτσέζος είχε φτιάξει μία δυνατή άμυνα που αποτελούνταν από τους Lee Dixon, Steve Bould, Tony Adams και Nigel Winterburn. Η ομάδα εκείνη ίσως ήταν η πιο κοντινή παραλλαγή του ιταλικού κατενάτσιου, αναγκάζοντας τους φιλάθλους να φωνάζουν ‘One-nil to the Arsenal’ (ένα μηδέν για την Άρσεναλ) στο ρυθμό του Go West – Pet Shop Boys.

Μία ομάδα χωρίς ταλέντο που βασιζόταν στα γκολ του μπόμπερ Ian Wright, η Άρσεναλ εντούτοις κατάφερε να κερδίσει δύο πρωταθλήματα το 89 και 91 παίζοντας λίγο πιο επιθετικά. Αλλά η στιγμή που μισήθηκε από όλη την Ευρώπη ήταν όταν κατέκτησε το 1994 το κύπελλο Κυπελλούχων κερδίζοντας στον τελικό την Πάρμα του Gianfranco Zola και Faustino Asprilla με το σύνηθες 1-0, παρόλο που δεν βγήκε σχεδόν καθόλου έξω από την περιοχή της.

8 ) Εθνική Ιταλίας – πάντοτε

Σκουάντρα Ατζούρα, η βασίλισσα του αντιποδόσφαιρου

Σκουάντρα Ατζούρα, η βασίλισσα του αντιποδόσφαιρου

Στη διεθνής σκηνή, η εθνική ομάδα της Ιταλίας παίζει να είναι η πιο μισητή ομάδα που πέρασε ποτέ – ειδικά για τους Βόρειο Ευρωπαίους που έχουν εντελώς διαφορετική κουλτούρα από τους Μεσόγειους.

Όσον αφορά το ποδόσφαιρο, οι Ιταλοί είναι γνωστοί για το αντιποδόσφαιρο που παίζουν, για τις αμυντικές τους τακτικές, σπαταλώντας όλο το ταλέντο που διαθέτουν. Επίσης θεωρούνται και οι πατέρες του επαγγελματισμού. Τράβηγμα φανέλας, βουτιές, εξαπάτηση του διαιτητή – ή όπως το λένε στην Ιταλία «φούρμπο» (πονηρός).

Εκτός γηπέδου, είναι λογικό να τους ζηλεύουν. Είναι ωραίοι, και οι γυναίκες τρελαίνονται για τα όμορφα μάτια και τα πάντα ζελεδιασμένα μαλλιά τους. Είναι οι τύποι που πραγματικά εκνευρίζουν τους μη λατίνους και όταν αποκλείονται σε κάποιο Παγκόσμιο Κύπελλο, πολλοί ξεσπούν σε επιδοκιμασίες.

7) Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ – μετά το 1993

Sir Alex Ferguson, ο αναμορφωτής των κόκκινων διαβόλων

Sir Alex Ferguson, ο αναμορφωτής των κόκκινων διαβόλων

Αφού κέρδισε το πρώτο της πρωτάθλημα μετά από 26 χρόνια, η Μάτσεστερ Γιουνάιτεντ του Sir Alex Ferguson εξελίχτηκε στην κυρίαρχη δύναμη της Αγγλίας. Σε αυτά τα 17 χρόνια, οι κόκκινοι διάβολοι έχουν κατακτήσει ακόμα 10 πρωταθλήματα αλλά και δύο Τσάμπιονς Λίγκ. Και ενώ οι επιτυχίες αυτές είναι λόγοι για να την μισούν στην Αγγλία, εντούτοις, υπάρχουν και άλλες αιτίες για το μίσος που της τρέφουν οι αντίπαλοι της.

Πρώτα απ’ όλα έχει την ταμπέλα της τυχερής ομάδας (άλλοι λένε ότι έχει χαρακτήρα) λόγω των πολλών γκολ που έχει σκοράρει στα τελευταία λεπτά αναμετρήσεων – ειδικά στην δεκαετία του 90. Όταν ο Ferguson κέρδισε τον πρώτο του τίτλο το 1993, αυτό το χρωστάει σε δύο γκολ του αμυντικού Steve Bruce στις καθυστερήσεις, μετατρέποντας το 1- 0 σε 1- 2 κερδίζοντας την Σέφιλντ Γουενσντέι. Ποιος μπορεί επίσης να ξεχάσει τον απίστευτο τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ απέναντι στην Μπάγερν Μονάχου το 1999, όπου και πάλι με δύο γκολ στις καθυστερήσεις κατάφερε να κλέψει τον τίτλο.

Πολλοί φίλοι της Μάντσεστερ Γ. θεωρούνται πως υποστηρίζουν την ομάδα μόνο κα μόνο επειδή είναι τόσο επιτυχημένη. Αυτό μπορεί να το καταλάβει κάποιος αν δει πόσοι φίλοι της Γιουνάιτεντ είναι από το Μάντσεστερ που εδρεύει. Οι περισσότεροι κάτοικοι του Μάντσεστερ υποστηρίζουν την άλλη ομάδα της πόλης, την Σίτι. Τέλος πολλοί πιστεύουν πως η Γιουνάιτεντ είχε πάντοτε την εύνοια της διαιτησίας.

6) Γιουβέντους – πάντοτε

Η μεγάλη κυρία του Ιταλικού ποδοσφαίρου

Η μεγάλη κυρία του Ιταλικού ποδοσφαίρου

Την Γιουβέντους την μισούν στην Ιταλία, για τους ίδιους πάνω κάτω λόγους που μισούν την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στην Αγγλία.

Οι «μπιακονέρι» έχουν την πιο επιτυχημένη ομάδα με 29 πρωταθλήματα. Πολύ συχνά την χαρακτηρίζουν ως τυχερή ομάδα, που σκοράρει πολλά γκολ στο τέλος των αναμετρήσεων. Όπως συμβαίνει και με την Γιουνάιτεντ, οι φίλοι της Γιούβε είναι διασκορπισμένοι σε όλη την Ιταλία, με τους πολίτες του Τορίνο να υποστηρίζουν την ομώνυμη ομάδα της πόλης.

Η Γιουβέντους επίσης έχει κατηγορηθεί πως έχει μεγάλη εύνοια από την διαιτησία, με τα πρωταθλήματα του 1981, 1982 και λιγότερο το 1998 να έχουν αμαυριστεί από διαιτητικά σκάνδαλα. Το σκάνδαλο πάντως του 2006 χάλασε την εικόνα της ομάδας σε διεθνές επίπεδο.

5) Εθνική Ελλάδος – 2004

Οι Έλληνες ήρωες του 2004

Οι Έλληνες ήρωες του 2004

Πριν από το Ευρωπαϊκό του 2004, η εθνική μας είχε προκριθεί μόλις σε δύο μεγάλα ποδοσφαιρικά τουρνουά στην ιστορία της: στο Ευρωπαϊκό του 1980 και το Παγκόσμιο κύπελλο του 1994, όπου σε έξι συνολικά ματς, χάσαμε τα πέντε, και φέραμε μία ισοπαλία, σκοράραμε ένα γκολ και δεχτήκαμε 14. Ένας Γερμανός όμως προπονητής ο Otto Rehhagel μας οδήγησε σε ένα τουρνουά που μόνο η Λετονία είχε μεγαλύτερη απόδοση για να το κατακτήσει στα στοιχηματικά γραφεία.

Και όμως ο Rehhagel ενορχήστρωσε ένα πλάνο όπου η Ελλάδα καθόταν πίσω στηριζόμενη στις αντεπιθέσεις και τα στημένα. Τα καταφέραμε και προκριθήκαμε από ένα όμιλο που συμμετείχε η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Ρωσία, κερδίζοντας μόνο την πρώτη στο πρώτο μας ματς. Κερδίσαμε κατά σειρά τους Γάλλους, τους Τσέχους, και πάλι στον τελικό την Πορτογαλία.

Θεωρείται το μεγαλύτερο σοκ στο διεθνές ποδόσφαιρο, και η εθνική μας δέχτηκε πολύ κριτική από τον διεθνή τύπο. Μας ανάρτησαν ταμπέλες όπως «ομάδα μόνο για στημένα», και η λέξη «αντιποδόσφαιρο» πήγαινε και ερχόταν κάθε φορά που κάποιος ανέφερε την ομάδα μας.

4) Η Λιντς του Don Revie

Προπονητής της Λιντς, ο Don Revie

Προπονητής της Λιντς, ο Don Revie

Η Leeds United στα τέλη της δεκαετίας του 60 και στις αρχές του 70 ήταν η πιο μισητή ομάδα στην ιστορία του Αγγλικού ποδοσφαίρου. Η ομάδα είχε πολλούς καλούς παίκτες, εκείνης της εποχής, αλλά κατάφερε να πάρει μόλις δύο τίτλους. Εκείνη η ομάδα φημίζονταν για το σκληρό της παιχνίδι και για αυτό την αποκαλούσαν «βρόμικη Leeds» (Dirty Leeds). Εγκέφαλος αυτών των «βάρβαρων» παικτών ήταν ο Hunter ο οποίος πραγματικά προκαλούσε πανικό στους αντιπάλους του.

Παρά την καλή και ταλαντούχα ομάδα που είχαν, ο αγγλικός τύπος δεν την θυμάται και τόσο πολύ, και είναι κρίμα γιατί ήταν ίσως από τις καλύτερες ομάδες που είδε ποτέ το νησί.

3) Εστουντιάντες – 1967-1970

Ο Carlos Bilardo και η ομάδα της Εστουντιάντες το 1969

Ο Carlos Bilardo και η ομάδα της Εστουντιάντες το 1969

Μια από τις πιο σκληρές ομάδες στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Ο προπονητής της ομάδας Osvaldo Zubeldia επικροτούσε το βρόμικο ποδόσφαιρο και βασίζονταν στον εκφοβισμό του αντιπάλου. Εκείνη την εποχή αποκαλούσαν την ομάδα «οι νεαροί δολοφόνοι» (La Tercera que Mata) με πιο διάσημους παίκτες τον προπονητή της εθνικής Αργεντινής το 1986, Carlos Bilardo και τον Juan Ramon Veron, πατέρα του Sebastian.

Στο Διηπειρωτικό Κύπελλο του 1969 η Estudiantes νίκησε την Milan με 2-1(αλλά έχασε 4 – 2 συνολικά στους δύο αγώνες) σε ένα αγώνα που έμεινε στην ιστορία. Ήταν τόσο βίαιος που μετά το τέλος του, ολόκληρη η ομάδα της Estudiantes συνελήφθηκε μετά από διαταγή του Αργεντινού προέδρου Juan Carlos Ongania.

Ο βίαιος Aguirre Suarez που έσπασε κόκαλο του προσώπου του Nestor Combin και ο τερματοφύλακας Alberto Poletti, οδηγήθηκαν στην φυλακή. Ο Combin εμφανίστηκε μετά στην Ιταλική τηλεόραση με το πρόσωπο του να είναι παραμορφωμένο από το πολύ ξύλο.

2) Μπάγερν Μονάχου του 70

Ο Frantz Beckenbauer ογκόλιθος στην άμυνα της Μπάγερν του 70

Ο Frantz Beckenbauer ογκόλιθος στην άμυνα της Μπάγερν του 70

Η Μπάγερν Μονάχου φθονείται κυρίως λόγω των επιτυχιών της. Όποιος δεν την υποστηρίζει είναι φανατικός εχθρός της. Η μεγάλη έχθρα εναντίον της Μπάγερν ξεκίνησε την δεκαετία του 70 (είχε μόλις δύο πρωταθλήματα) όταν αναπτύχθηκε μία κόντρα με την Μπορούσια Μεχενγκλάντμπαχ, η οποία τελικά έγινε η δεύτερη ομάδα όλων των Γερμανών.

Η ομάδα δέχονταν πολλές επιθέσεις από οπαδούς στα εκτός έδρας παιχνίδια της, παρόλο που είχε παίκτες που είχαν κατακτήσει το Παγκόσμιο του 1972 με την φανέλα της Δυτικής Γερμανίας όπως οι Franz Beckenbauer, Gerd Muller και Paul Breitner. Η Μπάγερν του 70 θεωρούταν μία τυχερή ομάδα, Μπάγερν-Ντούσελ (Bayern-Dusel ) όπως το λένε οι Γερμανοί. Και πράγματι η ομάδα ήταν τυχερή κερδίζοντας τρία διαδοχικά ευρωπαϊκά κύπελλα κυπελλούχων.

Η Μπάγερν έχει συνδυαστεί με την εικόνα μια καλό-οργανωμένης ομάδας. Το γεγονός μάλιστα ότι δεν πανηγυρίζει με πάθος τις επιτυχίες της, την κάνει ακόμα πιο μισητή.

1) Αργεντινή – 1990

Η Αργεντινή προκρίνεται στο τελικό μετά από διαδικασία των πέναλτι

Η Αργεντινή προκρίνεται στο τελικό μετά από διαδικασία των πέναλτι

Η πιο αντιπαθής ομάδα στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Οι κάτοχοι του προηγούμενου τίτλου, έφτασαν μέχρι τον τελικό της Ρώμης έχοντας μόνο δυο παίκτες με πραγματικά επιθετικές αρετές, τον Claudio Caniggia και τον Diego Maradona. Και οι δυο όμως ήταν σε πολύ κακή κατάσταση λόγω τραυματισμών.

Η ομάδα του Carlos Bilardo έπαιζε αντί-ποδόσφαιρο και έφτασε μέχρι τον τελικό με αντίπαλο την Δ. Γερμανία. Για να φτάσει σε αυτόν τον τελικό κατάφερε να προκριθεί από τους ομίλους, όπου είχε κερδίσει μόνο τη Σοβιετική Ένωση και μάλιστα ο Maradona είχε βάλει και λίγο το «χέρι» του (στόπαρε την μπάλα με το χέρι μέσα στην περιοχή των Σοβιετικών). Στον δεύτερο γύρο απέναντι στην Βραζιλία, κλείστηκε πίσω δεχόμενη τον βομβαρδισμό των Βραζιλιάνων, αλλά στην αντεπίθεση κατάφερε να σκοράρει λόγω της ευφυέστατης πάσας του Maradona στον Caniggia.

Στον προ ημιτελικό θα έπρεπε να είχαν αποκλειστεί από την ανώτερη Γιουγκοσλαβία, η οποία έπαιζε σχεδόν όλο τον αγώνα με 10 παίκτες. Τελικά το ματς πήγε στα πέναλτι, όπου ο Sergio Goycochea, ένας τερματοφύλακας ο οποίος δεν ήξερε να κάνει οτιδήποτε άλλο παρά να πιάνει πέναλτι, έγινε ο ήρωας του αγώνα.

Στα ημιτελικά απέναντι στην Ιταλία, και πάλι κατάφεραν να προκριθούν λόγω του τερματοφύλακα. Να σημειωθεί ότι η ισοφάριση της Αργεντινής σε 1 – 1 στην κανονική διάρκεια του παιχνιδιού, έγινε λόγω ενός λάθος του Ιταλού τερματοφύλακα, Walter Zenga.

Ο τελικός χαρακτηρίστηκε ως ο χειρότερος στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Η Αργεντινή από την αρχή έπαιζε για να φτάσει τον αγώνα στην διαδικασία των πέναλτι. Τελικά στο 85ο λεπτό η Δ. Γερμανία κέρδισε ένα πέναλτι που απλά… δεν υπήρχε. Πολλοί όμως υποστηρίζουν πάντως πως τελικά αποδόθηκε δικαιοσύνη.

Posted in Αθλητικά, Παράξενα and tagged , , , , , , .

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *