Ποιος δεν θέλει τις ΜΚΟ;

Unplugged: Ποιος δεν θέλει τις ΜΚΟ;

Τις τελευταίες ημέρες καλά κρατεί μια περίεργη γενική επίθεση εναντίον όλων των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ). Η επίθεση ξεκίνησε από κάποια «κίτρινα» blogs, συνεχίστηκε από κάποια εξίσου «κίτρινα» τηλεοπτικά κανάλια και υιοθετήθηκε με ευκολία και από άλλα ΜΜΕ. Σήμερα, η επίθεση εξακολουθεί στο διαδίκτυο με τη μέθοδο αποστολής ενός μηνύματος σε πολλούς αποδέκτες, με προτροπή στους τελευταίους να το αποστείλουν με τη σειρά τους σε ακόμη περισσότερους.

Το μήνυμα αυτό καταγγέλει γενικά τις ΜΚΟ προβάλλοντας μια –υποτίθεται- έγκυρη πληροφορία υπό τη μορφή κουτσομπολιού, το οποίο άλλωστε πάντα έχει πέραση στην Ελλάδα: «κάποιος φίλος, φίλου, φίλου μου, μου είπε ότι ξέρει μια κοπέλα που ήταν φτωχή και τώρα πλούτισε και έχει ακριβό αυτοκίνητο γιατί δουλεύει σε μια ΜΚΟ και άρα στις ΜΚΟ γίνονται κομπίνες».

Μήπως τα ΜΜΕ αντί να αναπαράγουν κουτσομπολιά, που ξεπερνούν το όριο του γελοίου, θα έπρεπε πρώτα να ελέγχουν τις πηγές τους, όπως επιβάλλει η -ξεχασμένη πλέον- δημοσιογραφική δεοντολογία;

Έψαξε κανείς να δει σε ποιες ΜΚΟ πλούτισαν οι εργαζόμενοί τους; Μήπως, σε πολλές περιπτώσεις, όσοι εργάζονται σε ΜΚΟ στην ουσία δεν πληρώνονται, καθώς το κράτος καθυστερεί με απίστευτα γραφειοκρατικά τερτίπια να τους αποδώσει ευρωπαϊκά κονδύλια, που οι τελευταίες έχουν εξασφαλίσει;

Σε κάθε περίπτωση, αυτό εδώ το άρθρο δεν προσπαθεί να υποστηρίξει ότι όλες οι ΜΚΟ είναι αγγελικά πλασμένες (όπως άλλωστε δεν είναι ούτε η κοινωνία μας). Προφανώς υπάρχουν αδιαφανείς ΜΚΟ και ασφαλώς πρέπει επιτέλους να υπάρξει ένα θεσμικό πλαίσιο διαφάνειας για το καθεστώς τους, κάτι που θα ωφελήσει αυτές που λειτουργούν σωστά όλα αυτά τα χρόνια. Από την άλλη όμως είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο και ύποπτο να απαξιώνονται με τόση ευκολία όλες οι Οργανώσεις.

Η κοινωνία των πολιτών (κομμάτι της οποίας αποτελούν οι ΜΚΟ), είναι ένας θεσμός-κατάκτηση των τελευταίων δεκαετιών για τη χώρα μας, ο οποίος πλήττεται ανεπανόρθωτα με αυτές τις γενικευμένες επιθέσεις και οδηγεί σε επικίνδυνες ατραπούς.

Ποιος λοιπόν δεν θέλει τις ΜΚΟ; Σε ό,τι αφορά τη δική μας Οργάνωση, το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες (ΕΣΠ), θα μπορούσαμε να φανταστούμε αρκετούς να μην μας βλέπουν με καλό μάτι. Από το 1989 παρεμβαίνουμε θεσμικά ώστε το ελληνικό κράτος να συμμορφωθεί με τις διεθνείς υποχρεώσεις του και να σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και πιο συγκεκριμένα τα δικαιώματα των προσφύγων. Πιέζουμε τις αρχές για να προστατεύσουν τους ασυνόδευτους ανήλικους, όπως οφείλουν. Υπερασπιζόμαστε τα θύματα σωματεμπορίας εναντίον των εκμεταλλευτών τους.

Γενικώς, το κενό που δημιουργεί η κρατική ανεπάρκεια και αδιαφορία, εμείς προσπαθούμε να το καλύψουμε προσφέροντας στις προαναφερόμενες ομάδες δωρεάν νομική και ψυχοκοινωνική συνδρομή καθώς και βοήθεια στη δύσκολη ένταξή τους στην ελληνική πραγματικότητα. Όλη αυτή η δράση μας αντιλαμβανόμαστε ότι δεν αρέσει σε κάποιους και ιδιαίτερα σε όσους επενδύουν στην ξενοφοβία και τον ρατσισμό και συνεπώς είναι αναμενόμενες οι όποιες επιθέσεις. Είναι όμως περίεργο όταν οι επιθέσεις προέρχονται από κάποιους –υποτίθεται- υπέρμαχους των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Επιπλέον είναι και θλιβερό, καθώς στην ουσία στρέφονται εναντίον αυτών των οποίων τα δικαιώματα καταπατώνται.

Αν τα ανθρώπινα δικαιώματα ήταν απολύτως σεβαστά στην Ελλάδα δεν θα είχαμε λόγο ύπαρξης, τόσο εμείς όσο και άλλες ανθρωπιστικές ΜΚΟ. Όμως, δυστυχώς, κάτι τέτοιο ανήκει στη σφαίρα του φανταστικού και συνεπώς οφείλουμε να συνεχίσουμε τη δράση μας, σε πείσμα ορισμένων…

* Ο Πάνος Χριστοδούλου είναι διευθυντής του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες.


Posted in Unplugged and tagged , , , , , , , , , , , , , , .

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *