Λευκοί και μαύροι μπορούν να αποκτήσουν ενιαία εθνική συνείδηση;
Είναι κάπως αστείο το ότι μια παγκόσμια επιχείρηση που δεν την άγγιξε η οικονομική ύφεση είναι η FIFA: Θα μοιράσει 360 εκατ. ευρώ στις ομάδες, ενώ πέρσι έβγαλε 883 εκατ. με κέρδος τα 164, ακόμα και αν έδωσε στους Νοτιοαφρικανούς τα 85 για να τελειώσουν τα γήπεδα. Ακόμα πιο αστείο -αν μπορεί να γελάσει στ’ αλήθεια κάποιος- είναι το ότι μια πλούσια χώρα σαν τη Νότια Αφρική ξοδεύει τόσα χρήματα, μαζί με τη βοήθεια της FIFA, για γήπεδα, ενώ κάθε πόλη έχει τη δική της παραγκούπολη παραδίπλα, ένα γκέτο εξαθλίωσης που σε όσες φωτογραφίες ξέφυγαν από τα πρακτορεία, μοιάζει απίστευτα με τα στρατόπεδα των εξωγήινων προσφύγων του «District 9», της περσινής ταινίας του Νοτιοαφρικανού Neil Blomkamp.
Οι ομοιότητες εκπληκτικές: Είκοσι χρόνια μετά το ατύχημά τους στη γη, οι εξωγήινοι της ταινίας που ζουν με σκουπίδια στοιβαγμένοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, εξαναγκάζονται σε νέα «έξωση». Όμως ο κυβερνητικός επικεφαλής μολύνεται από έναν ιό και μεταλλάσσεται σε εξωγήινο, καταλήγοντας κυνηγημένος από τους συνανθρώπους του και κυνηγός των νέων «ομοίων» του προκειμένου να εξιλεωθεί για την αποτυχία του και να «επιστρέψει». Είναι δυνατόν αυτό, όμως; Παρομοίως, είκοσι χρόνια μετά το τέλος του απαρτχάιντ, η χώρα συνεχίζει να είναι πλούσια, με στρατόπεδα συγκέντρωσης των πολλών μαύρων-φτωχών και σπίτια-φρούρια των λίγων λευκών-πλουσίων. Το Μουντιάλ θεωρείται ευκαιρία για τη χώρα να κερδίσει την εσωτερική ενότητα («UNITY», το σύνθημα) χρησιμοποιώντας το ποδόσφαιρο για να χτίσει ενιαία εθνική συνείδηση ανάμεσα στους λευκούς και τις 11 φυλές μαύρων. Είναι δυνατόν αυτό, όμως;
Δυστυχώς, το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη ενιαίας εθνικής συνείδησης, τουλάχιστον όχι αυτής που ενώνει, υποτίθεται, όσους κουνάνε την ίδια σημαία και φυσάνε τη βουβουζέλα υποστηρίζοντας την ίδια ομάδα, απέναντι σε μια άλλη, «ξένη» ομάδα που υποστηρίζεται από κάποιους άλλους που κουνάνε μιαν άλλη σημαία. Το πραγματικό πρόβλημα είναι η αποδοχή του άλλου, του «ξένου» και διαφορετικού. Αυτό είναι άλλωστε και το σχόλιο που διατρέχει την ταινία, το «District 9»: Στο τέλος ο Wikus, ο κρατικός αξιωματούχος που έγινε «άλλος», αποζητά τη λύτρωση καταφεύγοντας ανάμεσα σε εκείνους που αποστρεφόταν και κυνηγούσε, τις «γαρίδες» όπως τους αποκαλούσε υποτιμητικά.
Ψιλά γράμματα όλα αυτά για μας εδώ, μιας και από την περασμένη Παρασκευή η Ελλάδα ζει στον ρυθμό του Μουντιάλ. Για ένα μήνα δεν θα υπάρχει μέρος χωρίς τηλεόραση με ποδόσφαιρο στη διαπασών. Ας πρωτοτυπήσουν κάποια στέκια γράφοντας απέξω «Free Mundial Zone», ή και «Low Decibel Zone», μέρη που να μπορείς να ακούς τι σου λέει ο διπλανός σου χωρίς να ουρλιάζει στο αυτί σου. Όσο για τα ζευγάρια, ας υιοθετήσουν κάποιους κανόνες συμπεριφοράς, ώστε να περάσει με τα λιγότερα τραύματα στη σχέση τους αυτός ο μήνας: Εκείνη δεν χρειάζεται να περνά συχνά μπροστά από την τηλεόραση, ούτε να του ζητά κάθε τόσο θελήματα, άλλωστε έτσι είναι αυτός και η προσπάθεια να τον αλλάξει όχι μόνο δεν θα πετύχει αλλά είναι και επικίνδυνη. Εκείνος ας μην κάνει σαν ζουλού σε κάθε γκολ και να σηκώνεται πότε-πότε από τον καναπέ μπροστά στην τηλεόραση για να πλυθεί και να ντυθεί πιο ευρωπαϊκά.
Minority Report – typos Cyprus