Και τι να ψηφίσεις... Εν έτει 2012, εν Ελλάδι

Και τι να ψηφίσεις… Εν έτει 2012, εν Ελλάδι

Ανακοινώθηκαν επίσημα πλέον οι υποψηφιότητες των κομμάτων για τις εκλογές στις 6 Μαΐου.

Οι εκλογές του 2012 είναι από τις πιο σημαντικές των τελευταίων ετών και ίσως έχουν εφάμιλλη σπουδαιότητα με αυτές της περιόδου της μεταπολίτευσης. Η Ελλάδα είναι το επίκεντρο της προσοχής, όχι για καλό σκοπό φυσικά, ενώ ξένοι και Έλληνες οπορτουνιστές έχουν πέσει πάνω της. Τη δεδομένη στιγμή, έχει πατηθεί ένα “pause” στο φαγοπότι πάνω στο κουφάρι της Ελλάδας και όλοι οι μνηστήρες της Ελλάδας, περιμένουν τους νέους κυβερνώντες που θα αναδείξει η βούληση του λαού, για να τους εξευτελίσουν και αυτούς και να τους υποτάξουν δίχως αντίσταση. Πάλι.

Τα κόμματα πολλά και ποικίλα, οι επιλογές όμως ελάχιστες και θλιβερές. Ο δικομματισμός και η διαφθορά βασιλεύουν εδώ και χρόνια και αναπτύσσονται σταθερά πια, όπως το παχύσαρκο παιδί που το ταΐζουν οι γονείς του πατατάκια για να μη γκρινιάζει. Εμείς είμαστε οι γονείς του δικομματισμού (το εμείς γράφεται συγγραφική αδεία, καθώς προσωπικά δε στήριξα ποτέ τον δικομματισμό σε όσες εκλογές και αν συμμετείχα ως ψηφοφόρος). Εμείς ψηφίζαμε και θα ψηφίσουμε τους ίδιους ανίκανους και καλοπερασάκηδες εξουσιοφόρους, βάση βαθιά ριζωμένων οικογενειακών αντιλήψεων, ρουσφετολογίας, τοπικών και προσωπικών συμφερόντων, κολλημάτων μυαλού κλπ.

Από τον Έλληνα έχουν αρχίσει να στερούν τα βασικά κι όμως εκείνος δεν αντιδρά. Ελευθερίες, αξιοπρέπεια, χρήματα και αξίες έχουν αφαιρεθεί με βάναυσο τρόπο. Παπανδρέου, Παπαδήμοι, Πεταλωτές, Πάγκαλοι, Σαμαράδες, Παπακωνσταντίνου και άλλοι καθωσπρέπει κονιόρδοι με τη χατζάρα ανα χείρας, φορολογούν, πατάσσουν, κλείνουν επιχειρήσεις, ευνοούν τον πλουτισμό των πλουσιοτέρων και την εξαθλίωση των φτωχότερων, αυτοκτονούν συνταξιούχους στην Πλατεία Συντάγματος και τώρα, περιφέρουν τις ανόσιες υπάρξεις τους στα κανάλια (όχι όλοι, μερικοί την ψιλιάστηκαν και κρύβονται αφού το έβαλαν ατάκτως στα πόδια και από πρωθυπουργοί έγιναν τουρίστες) για να εκφέρουν λόγο για το πρόγραμμα της παράταξής τους και άλλους τέτοιους αστεϊσμούς. Είναι αδιανόητο να βλέπω τις ίδιες αδηφάγες φάτσες που τόσα χρόνια βαυκαλίζουν τη γενιά των πατεράδων μας, να προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι ίδιοι είναι που θα μας βγάλουν από το αδιέξοδο στο οποίο εκείνοι και το ξερό μας το κεφάλι μας έριξαν. Εκτός από τον Πάγκαλο φυσικά, ο οποίος αποφάσισε “να μη δώσει την ευκαιρία στον ελληνικό λαό να τον ψηφίσει ξανά”. Να υπενθυμίσω ότι ούτε στις προηγούμενες εκλογές τον ψήφισε κανείς, αλλά μπήκε στη Βουλή μέσω του ψηφοδελτίου Επικρατείας.

Νέες φάτσες λοιπόν. Η κατάσταση αυτό προστάζει. Νέους ανθρώπους, καθαρούς, μακριά από την παλιά μούχλα της βουλευτοκρατίας. Ας αναπτύξουμε μία σειρά σκέψεων που ίσως μας βοηθήσουν να καταλήξουμε στο τι θα ψηφίσουμε.

Αυτόματα λοιπόν, αφού αποκλείονται το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, καθώς πλέον θεωρούνται αποδεδειγμένα αποτυχημένες λύσεις με στελέχη ονόματα-εκπροσώπους της παλιάς Ελλάδας, της Ελλάδας του ’90 και του 2000, ταυτισμένα με τη ρεμούλα, την απάτη, το λαϊκισμό και τα ατέρμονα talk shows με οικοδεσπότες “μεγάλα” ονόματα της δημοσιογραφίας, προερχόμενα από κομματικούς κόλπους ή μετέπειτα πολιτικάντηδες επίσης (Πάνος Παναγιωτόπουλος, Νίκος Χατζηνικολάου, Μανώλης Καψής κ.ο.κ.).

Όλοι βέβαια ξέρουμε ότι δεν αποκλείονται ακριβώς από τις επιλογές του Έλληνα τα δύο μεγάλα κόμματα, καθώς υπάρχουν ακόμα μικρομεσαίοι, που πιστεύουν ότι με την πατροπαράδοτη ΝεοδημοκρατοΠασοκονοοτροπία της κάλπης υπάρχει ελπίδα να λάμψουν οι ηγέτες και να σώσουν την πατρίδα.
Ποια είναι ακριβώς αυτή η ΝεοδημοκρατοΠασοκονοοτροπία της κάλπης; Ψηφίζω, δαγκωτό τον έναν ή τον άλλον δυνάστη (το παίζω και λίγο προβληματισμένος φέτος, λόγω συνθηκών) και μετά τα αποτελέσματα πανηγυρίζω συγκρατημένα στο σπίτι μου σκεπτόμενος “πάνε τα μεγαλεία του ’80 και του ’90 που βγαίναμε εμείς και οι γονείς μας στους δρόμους και πανηγυρίζαμε για το κόμμα” (χειροκροτητές του δεκάρικου ή λόγω απουσίας φαιάς ουσίας). Τέλος, μέχρι τις επόμενες εκλογές παραπονιέμαι και γκρινιάζω απογοητευμένος, αφού “τίποτα δεν άλλαξε” και “όλοι είναι κλέφτες”. Αλλά τους ψήφισα.

Όχι λοιπόν σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Αν γυρίσουμε να δούμε την παραδοσιακά τριτοτέταρτη δύναμη στην Ελλάδα, το Κομμουνιστικό Κόμμα, αφού έχουμε απορρίψει την επιλογή των δύο πρώτων, η πρώτη αντίδραση είναι το χτύπημα της παλάμης μας στο μέτωπο λίγο πάνω από τον οφθαλμό, όπως κάνουμε όταν ακούμε ένα κρύο ανέκδοτο. Παρωχημένη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία και εκεί, ακριβώς όπως στα πρώτα κόμματα, σκονισμένες αντιλήψεις και άνθρωποι με απαρχαιωμένα ιδεώδη, τα οποία δεν παύουν να διαλαλούν σε κάθε ευκαιρία, κάποιοι πιστεύοντάς τα ακόμα και κάποιοι άλλοι ως σκύλοι του Παβλόφ, από φυσική αντίδραση και μόνο. Μοναδική διασωθείσα και αντιπαθητική ενίοτε, η Λιάνα Κανέλη. Οξύ πνεύμα, έτοιμη να τα βάλει με καρεκλοκένταυρους κάθε στιγμή. Είναι δυναμική, ανεξάρτητη και θαρραλέα να αρθρώσει τεκμηριωμένο λόγο ανά πάσα στιγμή. Μας αρέσει κι ας λαϊκίζει, αλλά αν έχεις την Παπαρήγα αρχηγό και ο Βελουχιώτης ακόμα να είσαι, παραμένεις ο μοναχικός κούκος που δε φέρνει την άνοιξη. ΚΚΕ έξω λοιπόν από τις επιλογές κι ας εκφράζει διαφορετική αντίληψη (εστω και μισοπεθαμένη). Όπως λένε οι επικριτές του κι έχουν δίκιο, ακόμα και κυβέρνηση να γίνει δε θα ξέρει πώς να ανταποκριθεί, καθώς ως παράταξη είναι εκπαιδευμένη να είναι αντιπολίτευση, να φιλολογεί και να λογοφέρει άσκοπα.

Πάνος Καμμένος. Όσες φορές τον έχω ακούσει στο παρελθόν να μιλάει σε εκπομπές και στο βήμα της Βουλής, σκεφτόμουν “καλά τα λέει αυτός, δίκιο έχει” και συμφωνούσα με αυτά που έλεγε. Ήταν εμφανές πάντα ότι ήταν ένα αναπόσπαστο μέρος της ΝΔ και πάντα υπερασπιζόταν με ζήλο τα συμφέροντα της παράταξης με το δικό του τρόπο. Πάντα πίστευα ότι έχει τα προσόντα να ξεχωρίσει, καθώς τα τελευταία χρόνια εναντιωνόταν σε διάφορες κωλοτούμπες και γελοίους ελιγμούς του κόμματος της ΝΔ με αποκορύφωμα τη άρνηση παροχής ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Θέση αντίθετη δηλ., με αυτή που ακολούθησε επίσημα η παράταξή του, άσχετο αν ο Α. Σαμαράς δήλωνε λαϊκίστικα μαινόμενος ότι το μνημόνιο δεν έχει θέση στην Ελλάδα και με μαγκιά θα αντεπεξέλθουμε στις αντιξοότητες. Αναίρεσε τον εαυτό του, αλλά ο Καμμένος αρνήθηκε να το κάνει και διαγράφηκε από την κοινοβουλευτική ομάδα, όχι όμως και από το κόμμα, από το οποίο αποσπάστηκε με δική του βούληση και ίδρυσε τους Ανεξάρτητους Έλληνες. Ειλικρινά μου είναι αδιάφορο το ακροδεξιό του παρελθόν. Αν θυμηθείς ότι είχες υπουργούς τον Βορίδη και τον Άδωνι (μεγαλοστελέχη της ΝΔ πλέον), καταλαβαίνεις ότι το να σε χαλάει η ακροδεξιά ιστορία του Καμμένου είναι αν μη τι άλλο κωμικό. Υπάρχει όμως μία σαφής και ισχυρή ένσταση εναντίον όσων κλίνουν προς τον κο Καμμένο. Τόσα χρόνια μέσα στο κοινοβούλιο, μέσα σε επιτροπές, σε υπουργικά συμβούλια (το 2007 διορίστηκε Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας), δε θα έπρεπε κάτι να έχει κάνει; Δε θα έπρεπε να μας έχει δείξει ότι είναι εδώ και αναλαμβάνει ευθύνες; Ας μην ξεγελιόμαστε, ο Καμμένος δεν ανήκει στα νέα πρόσωπα, είναι απλά ένα από τα πρόσωπα που βολεύονται στο βουλευτικό έδρανο και η παραδοσιακή λογική του πολιτικού που κουβαλάει, δεν πρόκειται να αφήσει τη δημιουργική του πτυχή να δράσει.

Παρόμοια περίπτωση είναι αυτή της Λούκας Κατσέλη. Μιμούμενη τον Καμμένο που δημιούργησε μια μίνι ΝΔ, προσπαθεί κι αυτή με την Κοινωνική Συμφωνία της, να φτιάξει ένα μικρό ΠΑΣΟΚάκι. Πρώην Υπουργός Ναυτιλίας, Οικονομίας, Εργασίας κλπ και αυτή, είναι φορέας της κλασικής ελληνικής βουλευτικής αντίληψης και, μάλιστα, δεν προσπαθεί καν να την καλύψει όπως ο Καμένος. Μακριά λοιπόν, αφου ένα κακέκτυπο αντίγραφο του αποτυχημένου ΠΑΣΟΚ δε μας είναι απαραίτητο τη δεδομένη στιγμή ούτε γενικά.

Μία κατηγορία πιο κάτω είναι η Ντόρα Μπακογιάννη. Δε θέλουμε να γίνεις πρωθυπουργός, όσο και να το θέλει ο μπαμπάς σου κυρα-Ντόρα. Ανίκανη πολιτικός, υπουργός και άνθρωπος. Δεν κάνει για τίποτα άλλο πλην του να φέρει το στυλ του Μητσοτάκη και το όνομα του νεκρού πρώην συζύγου της, για καθαρά διαφημιστικούς λόγους. Μακριά λοιπόν, γιατί όπως φαίνεται, ακόμα κι αν έχουμε πιάσει πάτο, με τη Ντόρα πάει και παρακάτω.

Κουβέλης, Τσίπρας το ένα και το αυτό, αναποφάσιστοι Πασόκοι-ΚΚΕδες, που δεν ξέρουν τι να πρωτοπούν ή να κάνουν για να πάρουν τους απελπισμένους με το μέρος τους. Κενές ιδέες, αριστερισμός για εφέ και νεανικές αντιδράσεις για να φαντάζουν cool στα αθώα νεανικά ψηφοφόρικα μάτια. Προσλαμβάνουν και 2-3 αντιδραστικούς τάχα τύπους, μερικούς ομοφυλόφιλους και άλλους εκπροσώπους πιασάρικων ομάδων και πορεύονται, αλλά όταν είναι η ώρα των αποφάσεων, ακολουθούν το ρεύμα στα βουβά, κάνοντας τους θιγμένους. Ψοφάνε πραγματικά για μία θέση στη Βουλή, ψήφισέ τους και πραγματικά θα χαρούν.

Οι διάφοροι κομμουνιστικοί συνδυασμοί είναι εξίσου γραφικοί με διάφορους ακροδεξιούς συνδυασμούς και η ύπαρξή τους είναι περιττή. Η Χρυσή Αυγή επίσημα και πάλι υποψήφια φέτος, ελπίζοντας να πάρει ψήφους από τους κατοίκους του κέντρου, αφού με μερικές επιχειρήσεις “σκούπα”, σπάζοντας μερικά κεφάλια μεταναστών κατάφερε να ηρωοποιηθούν τα στελέχη της στα μάτια των απογοητευμένων κατοίκων του κέντρου, των οποίων η ζωή βιάζεται καθημερινά από τους μετανάστες. Εννοείται πως πρέπει να μας αδειάσουν τη γωνιά οι παράνομοι ξένοι που ζουν εις βάρος μας, αλλά με τη συμμοριακή βία της Χρυσής Αυγής ή άλλων τέτοιων ομάδων δεν επιτυγχάνεται τίποτα παραπάνω από πολλαπλασιασμό του μίσους εκατέρωθεν. Η απομάκρυνση των μεταναστών δεν περιλαμβάνει μίσος, αλλά μόνο την ανάγκη για τη δική μας επιβίωση, δε χωράμε όλοι, πώς να γίνει. Δε θέλω καν να σκεφτώ τι θα γίνει αν η Χρυσή Αυγή γίνει κυβέρνηση. Κλαυσίγελος.

Παπαθεμελής, Δημοσθένης Βεργής, Τυραννοκτόνοι, Δεν πληρωνάκηδες, Οικολόγοι και άλλες καρικατούρες συνθέτουν το σκηνικό των υποψηφίων. Θα ήταν πραγματικά ενδιαφέρον να δούμε μία συγκυβέρνηση όλων αυτών. Για σκέψου τον Παπαθεμελή να ψέλνει απεγνωσμένος την ώρα που ο αποφυλακισμένος πια μαστροπός Βεργής κάνει τον χίπι μέσα στο κοινοβούλιο και συνευρίσκεται στα έδρανα με ιερόδουλες διαφόρων φυλών, οι “Δεν πληρώνω” να θέλουν και αυτοί να συνευρεθούν αλλά τσάμπα και οι Οικολόγοι να συλλέγουν τα προφυλακτικά από το πάτωμα για να τα πάνε στην ανακύκλωση, για να σωθεί η χώρα.

Ο Καρατζαφέρης πάντως πριν λίγο καιρό πέτυχε το σκοπό που είχε από τότε που ακόμα υπηρετούσε τη ΝΔ. Με μια κωλοτούμπα ολκής εισήλθε και αυτός στο κυβερνητικό σχήμα, τοποθετώντας σε καίριες θέσεις τα πρωτοπαλίκαρά του, που τώρα αποστάτησαν και θέλουν κι άλλα μεγαλεία, προσχωρώντας στη ΝΔ, πιστεύοντας ότι έχουν ακόμα περισσότερες ελπίδες να λάβουν μέρος στη διακυβέρνηση. Ο “όπου φυσάει ο άνεμος” Καρατζαφέρης ίσως θα πρέπει να κάνει παρέα με τους παραπάνω Παπαθεμελοβεργήδες, αφού πλέον ο λόγος του δεν έχει καμία ισχύ.
Ας μην παραλείψουμε όμως ότι στο Ευρωκοινοβούλιο, όπου τα λόγια είναι μπόλικα και η φιλολογία ανθεί, ο μόνος Έλληνας δημόσιος υπάλληλος βουλευτής που έχει υψώσει φωνή για την προάσπιση ελληνικών συμφερόντων είναι ο Καρατζαφέρης. Εκεί έχει το περιθώριο να πει και καμια κουβέντα παραπάνω, καθώς το πολιτικό κόστος είναι μηδαμινό. Δε φτάνει όμως.

Τελευταίος και τυχερός σε αυτή την καθαρά υποκειμενική παρουσίαση των υποψηφίων, έρχεται ο Βασίλης Λεβέντης. Τόσα χρόνια ωρύεται ο άνθρωπος από τα κανάλια με ένα φραπέ στο χέρι και λέει τα δίκαια και τα σωστά, με λάθος ίσως τρόπο. Μάλιστα σε μία από τις ελάχιστες, αν όχι στη μοναδική του συνέντευξη σε μεγάλο κανάλι γελοιοποίησε με τη συμπεριφορά του το δημοσιογράφο και μετέπειτα υπουργό Πάνο Παναγιωτόπουλο, μετά από την προσπάθεια του δεύτερου να τον εξευτελίσει, φέρνοντας στο πλατό πίτσες, χλευάζοντας το αυθόρμητο των εκπομπών του πρώτου σε μικρότερο κανάλι. Ο Βασίλης Λεβέντης πάντα είχε όραμα για απαλλαγή από την οικογενειοκρατία και κατέβαινε στις εκλογές με μόνο όπλο του αυτό το όραμά του και τον πύρινο λόγο του. Για πολλά χρόνια πίστευα ότι είναι κι αυτός μία πνευματικά διαταραγμένη γελοιογραφία που ανταγωνίζεται τον Βεργή στην παράνοια. Ακούγοντας όμως τι ακριβώς λέει τώρα, την περίοδο της κρίσης, αναθεώρησα και ίσως τώρα πια μπορώ να τον φανταστώ στη Βουλή. Όσο αστείος και να φαίνεται, νομίζω ότι θα είναι ιδιαίτερα ελκυστικό να βλέπεις κάποιον πραγματικά αγανακτισμένο Έλληνα να αγορεύει στο βήμα της Βουλής απέναντι από την οικογενειοκρατία και τους παραδοσιακά βολεψάκηδες.

Στη μάχη σε αυτές τις εκλογές δε λείπουν και τα ονόματα δολώματα που θα προσπαθήσουν να αποσπάσουν την προσοχή μας, υπο τη χειραγώγηση πάντα των σταθερών εθνοπατέρων:
Γιώργος Κύρτσος, Ρένος Χαραλαμπίδης, Γιάννης Μπέζος, Πέτρος Τατσόπουλος, Γιώτης Τσαλουχίδης, Παύλος Χαϊκάλης, Ελένη Γερασιμίδου, Μίμης Δομάζος, Αντώνης Αντωνιάδης, Νίκος Ζερβός, Τάσος Μητρόπουλος και άλλοι υποψήφιοι που είπαν να λάβουν δράση σε αυτές τις εκλογες θα παλέψουν, ο καθένας με τον τρόπο του, να μας πείσουν ότι θα κάνουν τη διαφορά και όχι τη διαφθορά. Τώρα κατά πόσο μπορεί να με πείσει ο Μητρόπουλος, γνωστός Ολυμπιακός οπαδός τραμπούκος (ως ποδοσφαιριστή τον έχω λησμονήσει πια, οι άλλες, πιο βίαιες, δράσεις του με έχουν συνεπάρει τα τελευταία χρόνια) ή ο Τσαλουχίδης, αυτό είναι άλλο θέμα.

Εν κατακλείδι, υπενθυμίζω ότι η αποχή, τα άκυρα και τα λευκά σε αυτές τις εκλογές ευνοούν και πάλι τον δικομματισμό, αφού προσμετράται υπέρ του πλειοψηφούντος κόμματος. Βέβαια, θα μου πεις τώρα και τι δεν ευνοεί τον δικομματισμό, αφού ό,τι και να κάνουμε εμείς, αυτοί ευνοούνται ή αυτοευνοούνται. Εξάλλου με μοναδική ψυχραιμία και αυταπάρνηση αυτοεπιχορηγούνται για τους προεκλογικούς τους αγώνες. Αυτοί δεν είναι το κράτος εξάλλου; Ναι, ξέρω, απαισιόδοξη προσέγγιση. Για να την κάνεις αισιόδοξη στις επόμενες εκλογές τότε, μην ξαναψηφίσεις τους ίδιους στις 6 Μαΐου.

Πηγή:navag-io.blogspot.com

Posted in Η γωνιά των slappers and tagged , , , , .

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *