Ένα θέμα της επικαιρότητας είναι η φορολόγηση της εκκλησίας. Αν ήμασταν μια ευνοούμενη και ανθρώπινη κοινωνία αυτό το θέμα θα ήταν λυμένο γιατί η ουσία και η αποστολή της εκκλησίας είναι η ψυχική και πνευματική αγαλλίαση και σωτηρία του ανθρώπου και όχι η υλική. Είναι λυπηρό η εκκλησία να βρίσκετε με τεράστια περιουσία και να εμπορεύεται είτε με το κράτος είτε με τους ιδιώτες. Πρέπει το κράτος να εξασφαλίσει την οικονομική ευρωστία της εκκλησίας και η εκκλησία να παραδώσει στο κράτος την περιουσία που εκμεταλλεύεται εμπορικά. Το μεγάλο και σωστό επιχείρημα της εκκλησίας είναι ότι έχει τεράστιο φιλανθρωπικό έργο και με την φορολόγηση δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις αυτές όμως αν το κράτος λειτουργούσε σωστά θα έπρεπε να εκτελούσε αυτό το έργο ανακούφισης των αδύναμων αυτών ανθρώπων και η εκκλησία να συνδράμει αναδεικνύοντας τα προβλήματα και ελέγχοντας το κράτος για την σωστή λειτουργία του έργου αυτού. Θα μου πεις όμως ρε διαβάτη τι είναι αυτά που λες το όλο θέμα είναι ποιός έχει την εξουσία και ποιος διαχειρίζεται το χρήμα για να μπορεί να «μεγαλουργεί».Για αυτό όταν ακούω ή συναντώ την εξουσία εξάπτομαι και θυμάμαι το Ρήγα Φεραίο γιατί υπάρχουν και σύγχρονες σκλαβιές (πνευματικές, εργασιακές, καταναλωτικές).Ακούστε λοιπόν αυτό:
Ο Διαβάτης του Ερέβους
