Στόχος είναι η απόκτηση υλικών αγαθών
Ένα θέμα που τυγχάνει να συζητώ το τελευταίο διάστημα (λόγω των δυσχερών οικονομικών ημερών) είναι οι Έλληνες και τα χρήματα. Για να γίνω πιο συγκεκριμένη, αναφέρομαι στους Έλληνες και την σπατάλη χρημάτων προκειμένου να ενισχυθεί το «Εγώ» τους και μόνο.
Έχω την εντύπωση και διορθώστε με εάν είναι λανθασμένη, ότι ο Έλληνας πέρα όλων των άλλων κομπλεξικών του ιδεών για το πόσο Ευρωπαίος είναι και πως θα πρέπει να ζει για να πλησιάσει περισσότερο στο προφίλ του Ευρωπαίου πολίτη, κουβαλάει και κάποια «χωριάτικα» κατάλοιπα (συγχωρήστε μου αυτή την λέξη).
Σε μια κλειστή κοινωνία όπως είναι ένα χωριό, τα πάντα γίνονται κάτω από το βλέμμα των συγχωριανών, που «κοιμάται» πάντα με το ένα μάτι ανοιχτό για να ξέρει ανά πάσα ώρα και στιγμή τι συμβαίνει στο χωριό του. Έτσι με γνώμονα την σύγκριση και κυρίως τον φθόνο απέναντι στον «διπλανό» (κατ’επέκταση γείτονα, συγγενή ή φίλο) παλεύουμε καθημερινά να θαμπώσουμε το μάτι των άλλων και να παραβγούμε σε ένα κυνήγι εντυπωσιασμού.
Στόχος είναι η απόκτηση υλικών αγαθών και η υιοθέτηση ενός τρόπου ζωής που θα μας φέρουν στην πρώτη θέση του «άρχοντα» του προαναφερόμενου «χωριού».
Όλα αυτά ίσως γίνουν πιο κατανοητά εάν αναφερθώ στην απόκτηση ενός πανάκριβου αυτοκινήτου που το ελάχιστο που θα προκαλέσει είναι τον θαυμασμό, ρούχα πασίγνωστων οίκων ραπτικής που μας προσδίδουν «κύρος» και μας κάνουν να «ξεχωρίζουμε» από την υπόλοιπη πλέμπα, διακοπές σε εξωτικά μέρη και γενικά εις την αλλοδαπή που προκαλούν ζήλια και μιζέρια σε όλους αυτούς που παραθέρισαν για άλλη μια φορά στο ορεινό χωριό τους με την «καραγκούνικη» ονομασία, καθώς και όλα αυτά τα gadgets της σύγχρονης τεχνολογίας που μας κάνουν να αισθανόμαστε άνθρωποι του 21ου αιώνα και ταυτόχρονα να αποποιηθούμε την οποιαδήποτε συγγένεια μας με τον άνθρωπο των σπηλαίων.
Δεν θέλω να ρίξω το φταίξιμο σε κάθε έναν από εμάς για την οικονομική κατάσταση που αντιμετωπίζουμε σήμερα, θέλω όμως να επισημάνω ότι η συγκεκριμένη «τακτική» του ονομαζόμενου Νεοέλληνα είναι κάτι που τον οδηγεί σε οικονομικό αδιέξοδο και συνάμα σε έναν φαύλο κύκλο. Απόδειξη αυτού, είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια (προ έκρηξης της οικονομικής βόμβας) ο Έλληνας έκανε την «μεγάλη ζωή» με δανειζόμενο χρήμα, δηλαδή χωρίς ουσιαστικά να μπορεί να «σηκώσει» το βάρος της «ζηλευτής» ζωής του.
Θα ήταν καλύτερα να είχε βάλει τα χέρια στις τσέπες του και όχι πάνω σε κάποιο γραφείο τραπέζης για την έγκριση του δανείου του ή της πιστωτικής του κάρτας, ώστε να ξέρει εξ αρχής πόσα απίδια πιάνει ο δικός του σάκος!
Για να μην φανεί αυτό το κείμενο ένα «μακρύ τιμωρώ» στον Έλληνα πολίτη, θα παραδεχτώ ότι οι σημερινές κοινωνίες μεγαλώνουν και ανατρέφουν αυριανούς καταναλωτές, δίνοντας ένα ελαφρυντικό στον κατά τα άλλα επιδειξιομανή Έλληνα.
Ακόμα όμως και για αυτό θα έπρεπε να υπάρχει κάποια λογική στο μυαλό του, κάποια σύνεση για το τι είναι περιττό ή όχι, για το τι του επιβάλλεται ή μη. Εάν θέλει να καμώνεται ότι δεν είναι «Αμερικανάκι» ας το αποδείξει εμπράκτως, αν και πολύ φοβάμαι ότι ακόμα και κάτω από τις σημερινές δύσκολες συνθήκες, θα «παίξει» το ίδιο βιολί…Άλλωστε πρέπει να αποδείξει σε «όλους» ότι εκείνον δεν τον επηρέασε και τόσο η κρίση…Αποπληρώνει κανονικά τις δόσεις των δανείων του!!!
Caramelie