H παραδοχή της απραξίας μας είναι το πρώτο μεγάλο βήμα
Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις μου σχετικά με ένα θέμα που συζητούσα πρόσφατα με κάποιους φίλους.
Το θέμα αφορά το πόσο είναι ευαισθητοποιημένος κάποιος για το τι συμβαίνει γύρω του και γενικά στον κόσμο.
Κατά την άποψη μου και όπως ανέφερα και στο σχόλιο μου στο άρθρο με την βραβευμένη φωτογραφία που απεικονίζει το παιδί από το Σουδάν που το παραμόνευε το όρνιο, ο κόσμος εθελοτυφλεί και το κάνει συνειδητά γιατί δεν αντέχει την πραγματικότητα.
Πέρα από αυτό και μέσα από τα λόγια που ειπώθηκαν κατά την διάρκεια της συζήτησης, συνειδητοποίησα ότι ο άνθρωπος είναι τόσο εγωιστής που δεν θα κουνούσε ούτε το μικρό του δαχτυλάκι εάν το πρόβλημα δεν τον άγγιζε ουσιαστικά στο ελάχιστο. Η αποποίηση των προβλημάτων και η πεποίθηση του ότι δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστική βοήθεια εκ μέρους μας, αποδεικνύει πόσο έχουμε βολευτεί στη κατά τα άλλα πλεονεκτική μας θέση, που δεν θα κάνουμε τον κόπο να την αφήσουμε για τίποτα και για κανέναν.
Κάτι που με ενόχλησε φοβερά, ήταν το ότι όταν τέθηκε το θέμα της σύγκρισης μεταξύ των ανθρώπων που ουσιαστικά βοηθάνε με τον τρόπο τους σε διάφορες περιπτώσεις (δίνοντας έστω το υστέρημα τους σε διάφορες ανθρωπιστικές οργανώσεις μέχρι το να κάνουν τον κόπο να φυτέψουν ένα δεντράκι στη θέση του προηγούμενου καμένου) και όλων εμάς που απλά γνωρίζουμε και κουνάμε τα κεφάλια μας, ήταν μια απογοητευτική αυτοπροστασία του «εγώ». Από ενοχές ή από το φόβο κακής κοινωνικής προβολής ως μη φιλάνθρωπος / απαθής;
Με κάνει να πιστεύω ότι οι άνθρωποι πλάθουν την εικόνα του εαυτού τους όπως αυτοί θέλουν και δεν επιτρέπουν σε κανέναν να την αμφισβητήσει.
Δεν ξέρω κατά πόσο συμφωνείτε μαζί μου αλλά επιτρέψτε μου να θεωρώ όλους αυτούς τους ανθρώπους που ασχολούνται με κοινωφελείς σκοπούς με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, περισσότερο ευαισθητοποιημένους από εμένα, που απλά και μόνο «αρρωσταίνω» στην ιδέα ότι στον 21ο αιώνα άνθρωποι πεθαίνουν από πείνα, δίψα και ιάσιμες ασθένειες.
Το «δεν μπορώ εγώ να βοηθήσω» είναι το τεράστιο άλλοθι μας για το «δέσιμο» των χεριών μας, παρότι τα μάτια μας και τα αυτιά μας είναι ορθάνοικτα.
Η παραδοχή της απραξίας μας είναι το πρώτο μεγάλο βήμα.
Όσον αφορά την κινητοποίηση, εγώ προσωπικά θα ήθελα περισσότερη ενημέρωση, ένα μεγαλύτερο κίνητρο, κάποιον να μου δείξει το δρόμο και να με «ξεσηκώσει» στο να γίνουν οι σκέψεις μου πράξεις. Ίσως πάλι και αυτό να είναι μια δικαιολογία…
Πιστεύω όμως ότι αν κάνεις το πρώτο βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση, η ζωή σου θα αλλάξει ριζικά. Θα είναι σαν να έχεις ξυπνήσει από έναν λήθαργο, συνειδητοποιώντας τι πραγματικά έχει αξία σε αυτή την ζωή, πέρα από τις «ψεύτικες» αξίες που μας έμαθαν να αγαπάμε.
Caramelie