«Με ή χωρίς λόγια, το σινεμά είναι μια γλώσσα, μια γλώσσα που αλλάζει διαρκώς. Προσπαθούμε πάντα να την ανανεώσουμε, να πάμε μπροστά, να προσθέσουμε έστω και μια ακόμη λέξη…». Αυτές οι φράσεις που ανήκουν στον σπουδαίο Θόδωρο Αγγελόπουλο ακούστηκαν ξανά κατά την διάρκεια της σύντομης αλλά ουσιαστικής τιμητικής εκδήλωσης που έγινε για αυτόν στη Μόστρα τη Δευτέρα το μεσημέρι.
Ο κινηματογραφικός οργανισμός Fondazione Ente dello Spettacolo, η κινηματογραφική εταιρεία INTERFILM, η Διεθνής Κινηματογραφική Εκκλησία και το ίδρυμα «Roberto Sbaffi», διοργάνωσαν την παραπάνω εκδήλωση με σκοπό να τιμήσουν τον Αγγελόπουλο που τόσο άδικα και ξαφνικά έφυγε από τη ζωή τον περασμένο Ιανουάριο κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της τελευταίας, ανολοκλήρωτης ταινίας του, «Η άλλη θάλασσα».
Ανάμεσα στους ανθρώπους που μίλησαν για τον Αγγελόπουλο στο ξενοδοχείο Excelsior, ήταν και ο Γουόλτερ Ραγκλ, διευθυντής του Ιδρύματος Trigon Film αλλά και διανομέας των ταινιών του Αγγελόπουλου στην Ελβετία. Τεράστια συγκίνηση στους θαμώνες που παρακολούθησαν την εκδήλωση προκάλεσε το μικρού μήκους βίντεο που παρουσιάστηκε με σκηνές από ταινίες του («Ο θίασος», «Το λιβάδι που δακρύζει», «Η σκόνη του χρόνου») αλλά και ένα απόσπασμα για το μέλλον του κινηματογράφου (οι φράσεις στην αρχή του κειμένου προέρχονται από αυτή την συνέντευξη).
Στην έκτη μέρα διεξαγωγής του το 69ο φεστιβάλ Βενετίας βγάζει μια εικόνα μελαγχολίας η οποία εν μέρει οφείλεται στη συννεφιά και τον δυνατό φθινοπωρινό αέρα και εν μέρει στο γεγονός ότι το Λίντο έχει αρχίσει πλέον να αδειάζει από κόσμο. Οι ξαφνικοί τουρίστες του σαββατοκύριακου έδωσαν προς στιγμή μιαν αίσθηση ζωντάνιας στο φεστιβάλ, όμως η αλήθεια είναι ότι η εφετινή διοργάνωση είχε πολύ λιγότερο κόσμο σε σχέση με τις προηγούμενες.
Η ανάσταση του Μάη
Σε ότι αφορά τις ταινίες που παρουσιάστηκαν τη Δευτέρα στη Μόστρα, η τελευταία του γάλλου σκηνοθέτη Ολιβιέ Ασαγιάς («Κάρλος το Τσακάλι») προκάλεσε τις καλύτερες εντυπώσεις και αυτό λόγω της έκρυθμης πολιτικής ατμόσφαιρας στην οποία η ιστορία της είναι βυθισμένη. Το «Μετά τον Μάη» (Apres Mai) αρχίζει την 9η Φεβρουαρίου του 1971 με μια εξαιρετική σκηνή σύγκρουσης ανάμεσα σε αριστερούς διαδηλωτές (κυρίως φοιτητές) με την αστυνομία και στη συνέχεια επικεντρώνεται στην περίπτωση ενός από τα παιδιά που θα περάσει από πολλά στάδια μέχρι να βρει τον εαυτό του.
«Ηθελα να μιλήσω για τις συνέπειες του Μαΐου του 1968, για το πώς όλοι ήλπιζαν σε έναν καλύτερο Μάη του ’68, σε έναν επιτυχημένο Μάη του ’68» είπε ο Ολιβιέ Ασαγιάς μιλώντας στους δημοσιογράφους τη Δευτέρα. «Τελικά το μόνο ερώτημα που πάντοτε προκύπτει είναι ουσιαστικά το “σε ποιανού το όνομα μπορεί να γίνει μια επανάσταση;”»
Ο Ασαγιάς μίλησε όμως και για τη διαφορετική νοοτροπία ανάμεσα στις νέες γενιές της δεκαετίας του 1970 και τις σημερινές. «Το 1971 η άκρα Αριστερά γιόρταζε στο Παρίσι τα 100 χρόνια της Κομούνας. Ηξεραν τις διαφορές ανάμεσα στον Λένιν και τον Τρότσκι, ανάμεσα στον Τρίτσκι και τους φιλελεύθερους. Ερευνούσαν το σχίσμα ανάμεσα στην Σοβιετική Ενωση και τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Είχαν με άλλα λόγια τις απαραίτητες γνώσεις για να είναι προετοιμασμένοι για μια επανάσταση. Η νεολαία του 2010 ζει σε ένα άπλαστο παρόν. Τα παιδιά υπάρχουν εκτός Ιστορίας, είναι στατικά. Η ερμηνεία αυτού του γεγονός σχετίζεται συνήθως με την ανεργία που εξαπλώνεται στους νέους σαν αρρώστια. Εβρισκα πάντα αυτή την εξήγηση πολύ σύντομη και μη ικανοποιητική. Κανείς δεν κάνει σχέδια για ένα λαμπρό αύριο, την ουτοπία του μέλλοντος».
Πηγή:tovima.gr
Pingback: Οι δέκα ευρωπαϊκές ταινίες που δεν πρέπει να χάσετε τον χειμώνα