Τεχνόπολις : Porcupine Tree / Anathema
Παρασκευή 9 Σεπτεμβρίου. Ώρα έναρξης 8:30 μ.μ. Όλα έδειχναν ότι πρόκειται να ευχαριστηθούμε μια όμορφη μουσική βραδιά. Αυτό οφείλω να πω ότι πραγματοποιήθηκε κατά το ήμισυ, αλλά ας πάρουμε τα πράγματα απο την αρχή.
Οι Anathema εμφανίστηκαν πάνω στη σκηνή στην ώρα τους. Το κοινό που τους ακολουθεί χρόνια τώρα –παρά την τεράστια αλλαγή στο μουσικό τους ύφος- ήταν εκεί. Δυστυχώς όμως εκείνοι δεν φάνηκαν αντάξιοι των προσδοκιών, αφού πραγματοποίησαν μια εμφάνιση από μέτρια έως και κακή.
Το πρόγραμμα τους ξεκίνησε με εμφανή προβλήματα ήχου, που δυστυχώς συνεχίστηκαν παρά τις όποιες προσπάθειες για βελτίωση.
Πέρα από τα τεχνικά προβλήματα, το ίδιο το συγκρότημα ήταν με μία λέξη «λίγο» το βράδυ αυτό, αφήνοντας εμένα και τους υπόλοιπους παρευρισκόμενους με μια μεγάλη απορία και απογοήτευση. Μια εμφάνιση χωρίς ψυχή και ένταση, μηδαμινή ενέργεια που δεν έφτασε ποτέ στο κοινό.
Μέσα σε όλα αυτά, οι Anathema δυστυχώς δεν είχαν σύμμαχο το νέο υλικό τους μιας και τα καινούργια κομμάτια του δίσκου δεν προσφέρονται για live.
Ύστερα απο μια ώρα και ένα τέταρτο (που ομολογώ ότι πέρασε βασανιστικά), το κοινό αποχαιρέτησε τους Anathema με ένα χλιαρό χειροκρότημα και άρχισε να προετοιμάζεται για τους headliners Porcupine Tree.
Και από αυτό το σημείο, ξεκίνησε η πραγματοποίηση μιας πραγματικά όμορφης και «γεμάτης» μουσικής βραδιάς.
Ξεκινώντας από τον απλά καταπληκτικό τους ήχο, οι Porcupine Tree κατάφεραν να παρασύρουν και τον τελευταίο ακροατή. Μια καθόλα άψογη εμφάνιση, με τα κατάλληλα συστατικά, στις κατάλληλες δόσεις. Ηλεκτρική ατμόσφαιρα, rock ψυχεδέλεια, μελωδικά συναισθήματα και έναν Steven Wilson κεφάτο και πραγματικό «δάσκαλο» επι σκηνής.
Θα ήταν τουλάχιστον αγένεια να παραλείψω να αναφέρω και τους υπόλοιπους καταπληκτικούς μουσικούς του συκγροτήματος, με ιδιαίτερη αναφορά στον «μάγο» Gavin Harrison πίσω απο τα drums που κυριολεκτικά τα’σπασε!
Το set-list περιελάμβανε ασφαλώς τραγούδια από τον καινούργιο τους δίσκο The Incident και φυσικά παλαιότερα κομμάτια που δεν άφησαν κανέναν παραπονεμένο.
Ας ελπίσουμε ότι η υπόσχεση του Κυρίου (με Κ κεφαλαίο) Wilson για επιστροφή στο Αθηναικό έδαφος χωρίς μεγάλη καθυστέρηση, θα γίνει πραγματικότητα.
Κλείνοντας, θα ήθελα με απλά λόγια να πω ότι οι Porcupine Tree απέδειξαν το λόγο της ύπαρξης τους στο χώρο για όλα αυτά τα χρόνια, παραδίδοντας μάθημα επαγγελματισμού αλλά κυρίως μουσικής καλλιέργιας και ταλέντου.
Έτσι απλά.